Złota kula na dnie oceanu
W 2023 r. podczas ekspedycji NOAA Okeanos Explorer na głębokości ponad 3 km zdalnie sterowany pojazd Deep Discoverer natrafił na nietypowy, złocisty obiekt. Okrągła, spoczywająca na skale „kula” z niewielkim otworem wywołała lawinę pytań: czy to jajo, gąbka, a może coś zupełnie innego?
Tajemniczy obiekt został ostrożnie pobrany i przekazany do Narodowego Muzeum Historii Naturalnej Smithsonian Institution. Tam rozpoczęły się wielomiesięczne badania, które miały dać odpowiedź na nurtujące wszystkich pytanie: czym jest „złota kula.
„Złotą kulę” poddaną badaniom DNA
Zespół naukowców pod kierownictwem dr Allena Collinsa nie miał łatwego zadania. Wstępne oględziny wykluczyły, by była to zwykła struktura zwierzęca. Dopiero szczegółowe badania mikroskopowe wykazały obecność knidocytów – komórek charakterystycznych dla parzydełkowców, takich jak koralowce czy ukwiały.
Kluczowe okazało się jednak zastosowanie zaawansowanych metod genetycznych. Początkowe próby kodowania DNA nie przyniosły jednoznacznej odpowiedzi. Dopiero sekwencjonowanie całego genomu pozwoliło odkryć, że obiekt posiada niemal identyczny materiał genetyczny jak głębinowy ukwiał Relicanthus daphneae.
„Złota kula” to szczątki ukwiału
Po zebraniu wszystkich dowodów naukowcy orzekli: tajemnicza „złota kula” to pozostałość po martwej tkance podstawy gigantycznego ukwiału głębinowego Relicanthus daphneae!
Choć zagadka „złotej kuli” została rozwiązana, eksperci podkreślają, że oceaniczne głębiny wciąż skrywają wiele sekretów.
– Podczas eksploracji głębin oceanicznych często odkrywamy fascynujące tajemnice, takie jak „złota kula”. Dzięki zaawansowanym technikom, takim jak sekwencjonowanie DNA, jesteśmy w stanie rozwiązać coraz więcej z nich
– podsumowuje kpt. William Mowitt z NOAA Ocean Exploration.
Źródło: sciencedaily.com